Nacín chairego e fillo de chairegos o 5 de abril de 1946 en Rábade (Lugo). Aos meus sete meses trasladámonos a Castro de Ribeiras de Lea, de alí era miña mai —meu pai de Xermar (Cospeito)—, onde fun por primeira vez á escola.
Pasando por enriba da etapa máis interesante da miña vida, a infancia, no comezo da adolescencia a familia enteira trasladouse a vivir á Coruña onde estudiei o bacharelato e maxisterio, sen perder nunca o contacto coa Terra Cha a onde regresabamos en calquera oportunidade por curta que fose a estancia.
Traballei como mestre en varios colexios e durante oito anos en Preescolar na Casa. Estiven sempre relacionado cos movementos de renovación pedagóxica.
Pertencín ao Consello de Redacción da Revista Galega de Educación. Dei cursos a profesores e lin ponencias en congresos sobre a didáctica da lingua e a literatura, sobre a lectura e a súa implantación escolar e social, sobre a narración oral, a súa estructura, a súa influencia na literatura escrita e a súa utilización didáctica, tanto en Galicia coma fóra. Estas actividades de reflexión sobre da narración oral, a escritura e a lectura leváronme a participar como conferenciante en eventos sobre tales temas en América en diversas ocasións.
Escribín libros de texto para a escola e textos de ensaio didáctico e pedagóxico.
Fun actor e director de teatro. Traballei durante sete anos en Radio Nacional de España en Galicia como guionista e como director de programas de diverso tipo e formato. Tamén escribín e dirixín obras para vídeo e para televisión. Dei cursos a profesores sobre a utilización didáctica de ambos medios.
Durante un tempo fixen diferentes actividades de narración oral en distintos lugares de Galicia e de fóra.
Participei na creación da Asociación Galega do Libro Infantil e Xuvenil (GALIX) na que pertencín durante cinco anos á súa xunta directiva, dous deles como presidente.
.
Fonte: Blog de Xabier Docampo
Pasando por enriba da etapa máis interesante da miña vida, a infancia, no comezo da adolescencia a familia enteira trasladouse a vivir á Coruña onde estudiei o bacharelato e maxisterio, sen perder nunca o contacto coa Terra Cha a onde regresabamos en calquera oportunidade por curta que fose a estancia.
Traballei como mestre en varios colexios e durante oito anos en Preescolar na Casa. Estiven sempre relacionado cos movementos de renovación pedagóxica.
Pertencín ao Consello de Redacción da Revista Galega de Educación. Dei cursos a profesores e lin ponencias en congresos sobre a didáctica da lingua e a literatura, sobre a lectura e a súa implantación escolar e social, sobre a narración oral, a súa estructura, a súa influencia na literatura escrita e a súa utilización didáctica, tanto en Galicia coma fóra. Estas actividades de reflexión sobre da narración oral, a escritura e a lectura leváronme a participar como conferenciante en eventos sobre tales temas en América en diversas ocasións.
Escribín libros de texto para a escola e textos de ensaio didáctico e pedagóxico.
Fun actor e director de teatro. Traballei durante sete anos en Radio Nacional de España en Galicia como guionista e como director de programas de diverso tipo e formato. Tamén escribín e dirixín obras para vídeo e para televisión. Dei cursos a profesores sobre a utilización didáctica de ambos medios.
Durante un tempo fixen diferentes actividades de narración oral en distintos lugares de Galicia e de fóra.
Participei na creación da Asociación Galega do Libro Infantil e Xuvenil (GALIX) na que pertencín durante cinco anos á súa xunta directiva, dous deles como presidente.
.
Fonte: Blog de Xabier Docampo
Nicolás non é quen de seguir o ritmo das clases. Amólalle ir sempre á escola. Así que toma a seria decisión de non volver procurando que seus pais non se decaten. Sen embargo está engaiolado polo traballo do seu tío Delio, un reparador de vellos reloxos que vive nun vagón de tren abandonado. Nun dese reloxos está o comezo dunha emocionante investigación da man dos seus amigos Ramiro e Sol, únicos cómplices dos seus segredos, cando atopan dentro dese reloxo un cofre con misteriosos obxectos.
Entre eses obxectos atópase unha carta que lles dá a clave para saber ónde comeza-la súa investigación: o pazo baleiro.
Entre eses obxectos atópase unha carta que lles dá a clave para saber ónde comeza-la súa investigación: o pazo baleiro.
É un libro interesante, misterioso e cunha trama bastante interesante sobre todo traballo de Dario un reloxeiro que encontra unha carta nun reloxo antigo. A partir de ahí empeza toda a trama do conto que se resolve encontrando o deus solis. O protagonista é un neno que fai o que quere porque os pais no no atenden como é debido, é a causa diso non vai a escola porque simplemente non lle da a gana. Os seus amigos axudano a resolver todo o misterio do reloxo.Por outra parte Silverio levaba buscandp o deus solis dende fai anos porque lle pertencia. Ao final danlle o deus solis a Silverio e ao día seguinte morre.
ResponderEliminarO libro pareceume moi interesante,sobre todo cando entran no pazo para atopar pistas e ao final rematan atopando ao Deus Solis.
ResponderEliminarTamén gustaronme moito as cartas de amor que lle da un toque romántico á historia.
Pareceume moi interesante sobre todo o interése que tiña Nicolás por aprender cosas novas xunto co seu tío.Pregúntome se conseguiria ser reloxeiro de maior.
ResponderEliminarEra moi entretido cando estan no pazo pola noite
ResponderEliminarFoi un libro moi entretido e gustoume moito,sobre todo a parte na que quedan no pazo para investigar e encontran as xoias
ResponderEliminarNon lin o libro porque non o tiña
ResponderEliminarA min gustoume aínda que me custou entender a relación que existía entre os personaxes.Tamén me resultou abraiante que foran vivir a Madrid tendo semellante pazo.
ResponderEliminargustoume pero, non tiña emoción ningunha e tamen é un pouco subrealista
ResponderEliminarO libro causoume unha boa impresión desde que comencei ler a historia que o autor creou ata o final.A introducción foi unha das poucas veces vistas,cando se comenta que Nicolás non vai a escola,xa que é raro ver como un neno de tan curta idade non vai a escola .Tamén me impresiona cando comezan a desvelar unha historia tan abrumadora que mezcla o pasado co futuro poñendoo asi en relación todo co presente.Ainda asi o mellor para o meu gusto foi no desenvolvemento da historia,cando se comeza a quitarlle o envoltorio a tan misteriosa historia que comeza cun simple reloxo e que deixa sair á luz todo o seu esplendor.
ResponderEliminarAdrián Bueno Leiro
Pareceume entretido e interesante aínda que un pouco raro iso de que Nicolás non queira ir á escola e ninguén se dea conta, alguén tería que sabelo, penso eu. Pero o libro está moi ben. Carla Martínez
ResponderEliminar